همانا در انسان ، ده صفت است كه زبان آن را اظهار مى كند:

1-زبان ، شاهدى است كه از باطن انسان خبر مى دهد و وجود اورا معرفى مى كند؛
2-زبان ،حاكمى است كه حكم كردن ميان افراد و دشمنان :مسائل واختلافات را حل مى كند؛
3-زبان ، گوينده اى است كه به وسيله آن پاسخ ها داده مى شود؛
4-زبان ، شفاعت كننده اى است كه نياز انسان از راه آن برآورده مي شود؛
5-زبان ، وصف كننده اى است كه هر چيزى با آن شناخته و از ابهام خارج مي شود؛
6-زبان ، فرمانده اى است كه به نيكى ها دستور مى دهد؛
7-زبان ، موعظه كننده اى است كه انسان را از زشتى ها باز دارد؛
8-زبان ، تسليت گوينده اى است كه غم و غصه ها به وسيله آن تسكين مى يابد؛
9-زبان ، ستايشگرى است كه كينه به وسيله آن آشكار مى شود؛
10-زبان شادكننده اى است كه گوش ها از آن لذت مي برند.
زبان ، عضوى است كه در گستره زندگى آدمى ، در جنگ و صلح ، حكومت دارى ،امور خانواده ، آموزش و تربيت دخالت دارد. خداوند در بدترين كدورت ها و دشمنى ها باگفت وگو به دوستى و هم دلى تبديل مى شود و غم و غصه انسان ها با واژگانى كه از زبان جارى مى گردد، جاى خود را به شادى مى دهد. بنابراين ، كاركردها زبان فراوان است . پس پاسداشت آن نيز دقت و اهميت زيادى مى طلبد.